Ο δρόμος μου

Στην φαντασία μου ζω λίγο διαφορετικά. Αφήνω πίσω το κινητό μου, τα κλειδιά μου, τη δουλειά μου και πάω να ζήσω εκεί που το βουνό συνορεύει με τη θάλασσα. Και στη φαντασία μου, δε με νοιάζει ποιους αφήνω πίσω, τι κάνουν, πώς νιώθουν μετά. Τίποτα. Είμαι εγώ και κανείς άλλος.

Αλλά στην πραγματική ζωή, τα γεγονότα επεμβαίνουν  με τον πιο μπρουτάλ τρόπο στα σχέδιά μου και δεν μ’αφήνει να τα πραγματοποιήσω. Γιατί είμαι αλλιώς απ’ότι με φαντάζομαι κι αυτό σημαίνει ότι νοιάζομαι και ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να φύγω έτσι, χωρίς να με νοιάξει, ελεύθερη απο συμβιβασμούς. Αγαπάω κι η αγάπη αυτή μ’έχει σκλαβώσει. Και ταυτόχρονα, η φαντασία μου οργιάζει.

Όταν τα πράγματα γίνονται τόσο δύσκολα, μ’αρέσει να μεθάω. Κι όχι δεν είναι μόνο το κρασί ή γενικότερα το αλκοόλ. Είναι οτιδήποτε μπορώ να έχω σε πολύ. Ούτε τα ναρκωτικά είναι, ποτέ δεν τα συμπάθησα anyway. Ωστόσο μεθάω με μουσική, με βιβλία, με χορό ή τραβώντας φωτογραφίες χαμόγελα. Και πολύχρωμες τρίχες. Είναι μια συνήθειά μου για να μην με παίρνει από κάτω. Και δεν με παίρνει, παίρνω εγώ τα πάνω μου και το υπόλοιπο θλιβερό σκηνικό παύει να με ενοχλεί.

Έτσι περίεργα είναι όλα κι εγώ κοιτάζω τον κόσμο και παρατηρώ τα πράγματα και τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν από κοντά. Εμπλέκομαι σε συζητήσεις μαζί τους, βιώνω καταστάσεις, αναλύω θέματα μικρά και μεγάλα. Δεν βαριέμαι ποτέ. Έχω πράγματα να κάνω, να πω, να δώσω. Κυρίως να δώσω. Και κυρίως αγάπη. Την έχω λάβει με την κουτάλα του μαγικού ζωμού του Πανοραμίξ κι έχει δύναμη εξίσου. Δεύτε λάβετε αγάπη – για να είμαι και επίκαιρη! Δεν θες; Κάνε πάσα, θέλουν άλλοι.

Αυτό συμβαίνει. Αλλά σε φάσεις. Φάσεις τις οποίες δεν μπορώ να καθορίσω πότε θα σκάσουν και πώς θα είναι, αλλά προσπαθώ να τις επηρεάσω με τη βοήθεια των φίλων. Επειδή έχουν πάρει αγάπη, δίνουν, δίνουν κι αυτοί όσο γίνεται. Αγάπη σε αφθονία. Και ναι είναι αόρατη, αλλά πολύ μα πάρα πολύ αληθινή. Ο μόνος λόγος να πονάει, είναι αυτό το δέσιμο που έρχεται αναπόφευκτα μαζί της. Αυτό που με κρατάει τόσο σφιχτά εδώ, αντί να φύγει και να μ’αφήσει να το κυνηγήσω στην άκρη των φαντασιώσεών μου. Θέλω να φτάσω εκείνο το αντίθετο άκρο, όπου θα συναντήσω τους ανθρώπους που θέλουν το δικό μου ακραίο τρόπο ζωής. Και να ανταλλάξουμε για μια μέρα. Λίγο ή πολύ; Πάντως ό,τι και να’ναι, είναι στην φαντασία κι όχι στην πραγματική ζωή.


Με τα σχέδια που κάνω στο μυαλό μου, ευχαριστιέμαι. Περνάω αυτήν την φάση ευφορίας κι εσωτερικής γαλήνης εξαιτίας του πώς σκέφτομαι και του πόσο απέχει αυτό που σκέφτομαι από αυτό που ζω. Τα γράφω συνήθως τα σχέδιά μου, να μην τα ξεχάσω και μερικές φορές τα ζωγραφίζω. Θα μπορούσα να τα κάνω πολύ περισσότερα. Να τα τραγουδάω, να τα χορεύω και γιατί όχι, να τα χτίζω. Μέσα στους ανθρώπους που γνωρίζω, δηλαδή. Και ήρθε νομίζω η στιγμή να σας το πω. Τους βλέπω τους άλλους σαν παλάτια και σαν σπίτια και σαν ζωντανούς βράχους ή σαν χρυσαφένιες αμμουδιές που τις γλύφει ο αφρός. Και δεν μπορώ να τους αντισταθώ ή να μην πέσω με τα μούτρα θέλοντας να τους γνωρίσω. 

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ίσως πιο κοντά σε αυτή την μακρινή μου φαντασία. Και μερικές μέρες, εξαιτίας αυτής, πράγματι ζω λίγο διαφορετικά. Ξεχνάω και το κινητό μου, ξεχνάω και τα κλειδιά μου, λέω κι ένα «είμαι τέρμα άρρωστη και ίσως να πεθαίνω» στην δουλειά και πάω και ζω. Αλλά... με νοιάζει.

Comments

  1. Replies
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ! :)

      Delete
  2. Εκπληκτικό κείμενο, υπέροχες σκέψεις, όμορφα συναισθήματα.
    Τα μεθύσια μουσικής και βιβλίου, συχνό φαινόμενο και για μένα.
    Το καλύτερο μεθύσι... για άλλες ώρες, έχω τη σαμπούκα χαχαχα.
    Φιλί κορίτσι και σου εύχομαι πάντα να παίρνεις τα πάνω σου σε όλα τα ''κάτω''
    που σε βρίσκουν και να τα γειώνεις.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ κι ανταποδίδω την ευχή !
      Και η σαμπούκα, έχει την τιμητική της!

      Delete
  3. Οταν διαβασα το "Στην φαντασία μου ζω λίγο διαφορετικά." λεω "τι στο καλο; εγω τα γραψα αυτο;" χαχαχαχα!! Μονιμα ειμαι σ' αυτη τη φαση. Μη σου πω περισσοτερη φαντασια παρα πραγματικοτητα. Γραφεις πολυ ωραια ρε κοριτσακι, χαιρομαι που σε βρηκα!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Δεν ξερω κατα ποσο ειναι καλο ή κακο αυτο γιατι κρινω απο τον εαυτο μου κι εχω το συνηθειο να τον κρινω καπως αυστηρα, γι'αυτο με την φαντασια. Αλλα ομολογω οτι μου δινει τεραστια ευχαριστηση και ειναι πολυ παρηγορο γενικα να ξερω οτι το κανουν κι αλλοι, οποτε χαιρομαι που το ειπες!
      Σε ευχαριστω παρα πολυ κι εγω χαιρομαι που με βρηκες και που μου κανεις παρεα με τα σχολια σου. Θα ηθελα να διαβασω και κατι δικο σου, καποια στιγμη :)

      Delete
    2. Το κανουν ολοι απο παιδια, εκτος απο τα ατομα με περιορισμενη ή χωρις φαντασια (τρατζικ).
      Ολοι οι αντρες νομιζουν οτι ειναι υπερσουπεργαματοι, οτι ολες οι γυναικες τους θελουν κι ας ειναι η αηδια η ιδια. Οτι ειναι πανεξυπνοι, πανεμορφοι και οταν περπατανε νομιζουν οτι "ο γαματος περναει!" χαχαχα!
      Οι γυναικες πεταμε στα συννεφα και μια ζωη περιμενουμε τον πριγκιπα του παραμυθιου να ερθει να μας χτυπησει το κουδουνι. Στις μερες μας μερικες ακομα περιμενουν χωρις να εχουν σκεφτει καν, οτι ο πριγκιπας δεν υπαρχει και οτι ολο αυτο ειναι ενα ψεμα απο την εποχη της Φρειδερικη. Τραβαμε κολληματα που ειναι στη φαντασια μας ειδικα με την εμφανιση μας και ειμαστε ολο ηξεις αφηξεις.
      Το κακο ειναι οτι ενω εμεις κοιταμε τον καθρεπτη και νομιζουμε οτι ειμαστε χοντρες, οι αντρες κοιτανε στον καθρεπτη τη σαπιοκοιλια τους και νομιζουν οτι ειναι 6 πακ και αυτη ειναι μια απο τις μεγαλες μας διαφορες η οποια πρεπει να παψει να υπαρχει. Ψοφος.
      Παιδι μου τι να διαβασεις κατι δικο μου; αφου δεν γραφω...

      Delete

Post a Comment